Onze Gerstekotters zouden geen
Gerstekotters zijn, wanneer zij niet regelmatig zouden zitten broeden op de
mogelijkheden om iedereen het nodige vertier te bezorgen. Deze keer was het
zeker niet anders, en in aanloop naar het etentje en het sluitingsbal, dat deze
keer in het teken zou staan van Griekenland, werd besloten om in de namiddag de
Olympic Gerstekot Games te organiseren. Naar aloude traditie werden de Spelen
geopend met het ontsteken van de Olympische Vlam. Deze eer was weggelegd voor
Mariapopoulos, die blijkbaar al heel wat kilometers in de benen had, en de
laatste meters met een typisch oud Grieks vervoermiddel moest afleggen.  Nadat zij zich op een voortreffelijke manier van haar taak gekweten had,  en de toeschouwers de nodige hoestbuien had bezorgd door de rookontwikkeling,  werd het openingslied gespeeld  waarna de Spelen officieel van start konden gaan. Als eerste proef stond het
hordenlopen op het programma.  De deelnemers moesten de "horden" beurtelings over en onder. Lastig op het natte
gras, en het duurde dan ook niet lang, of het eerste slachtoffer ging tegen de
vlakte.  Volgende keer eerst een slipcursus volgen hé Bartje. Onze Jaak had blijkbaar de
avond voordien spruitjes gegeten, en had daarmee niet goed begrepen hoe hij de
horden moest nemen.   Iets moeilijker op die manier, maar toch eindigde hij in een mooie tijd, met een
gescheurde broek tot gevolg. Tweede proef was het speerwerpen. Gelukkig geen
echte, want anders waren er zeker slachtoffers gevallen.  Met de Olympische gedachte in het achterhoofd, winnen is belangrijker dan
deelnemen (of is het andersom?), zette iedereen zijn beste beentje voor om zo
dicht mogelijk bij het doel te raken. De concentratie droop bij sommigen
letterlijk van het aangezicht,  in de hoop één van de felbegeerde medailles in de wacht te kunnen slepen. Zo
werden de verschillende onderdelen één voor één afgewerkt, echter niet zonder
een pauze in te lassen, waarin iedereen eventjes zijn dorst kon gaan lessen.Kwestie van het lichaamsvocht op peil te houden. Ondertussen was er in de keuken
ook al heel wat bedrijvigheid waar te nemen.  Het avondmaal werd daar met veel liefde bereid, en daar kwam heel wat zweet bij
te pas, want koken voor een 80 - tal deelnemers is zeker geen klein bier. Rond
20.00 uur kwamen de eerste Papandreou's, Onassissen en Papadopoulossen het
clubhuis binnen gevallen,  en werden dadelijk bereid gevonden om op de gevoelige plaat vastgelegd te
worden.    De sfeer zat er meteen goed in, en op de tonen van de Griekse muziek konden
sommigen niet weerstaan aan de drang om een Sirtaki ten beste te geven.  Het werd ondertussen de hoogste tijd om aan tafel te gaan, maar niet zonder
eerst nog een aperitiefje (of 2,3) soldaat te hebben gemaakt.  Iedereen kreeg zijn bordje goed gevuld,  en blijkbaar hadden onze koks heel goed werk geleverd, want de Musaka viel bij
iedereen geweldig in de smaak.  Na het verorberen van het dessert  moest natuurlijk ook de afwas gedaan worden. En om alles een beetje in dezelfde
stijl te houden, werd dat natuurlijk ook op de Griekse manier opgelost.   Ik ben aan het overwegen om naar Griekenland te verhuizen!! Nadat deze grondige
aanpak van de afwas tot het verleden behoorde, was het tijd om de medailles van
de Olympische Spelen uit te reiken, voorafgegaan door het Griekse volkslied.   Goud, zilver en brons werden om de respektievelijke nekken gehangen,   maar voor de uitreiking van één medaille moest toch een noodmaatregel gevonden
worden. Een ladder werd erbij gehaald,  en zo kreeg Erwin toch ook waar hij zo voor gestreden had : een gouden plak.
Volgende keer toch maar op de knietjes gaan zitten hé Erwin, véél gemakkelijker
en toch nog hoog genoeg. Nadat iedereen zijn plaket omgehangen had gekregen, nam
DJ Sandra plaats aan haar vertrouwde stek : de disco - bar,  om ervoor te zorgen dat iedereen van de stoelen zou komen om de beentjes eens
goed los te gooien. Iets waar zij blijkbaar telkens weer in slaagt.     Onze gastkampeerders lieten zich ook van hun beste kant zien, en in geen tijd
stonden zij op stoelen en tafels om luidkeels mee te zingen op de tonen van hun
geliefkoosde muziek.  Onze Gerstekotters lieten zich natuurlijk ook niet onbetuigd,   en tijdens één van de stoeltjesdansen werd de vraag, die al uren op de lippen
van iedereen lag te sudderen, beantwoord. Ja, de Grieken dragen óók ondergoed.  Dat mooie liedjes niet eeuwig blijven duren, mochten wij ook nu ondervinden,
want het werd stilaan tijd om een punt te zetten achter deze zoveelste geslaagde
avond. De vermoeidheid begon zijn tol te eisen, en één voor één dropen de
feestneuzen af naar hun caravan om daar de gepijnigde ledematen tot rust te
laten komen, zodat zij weer in topvorm zouden zijn voor de volgende danspartij. |
De deelnemers moesten de "horden" beurtelings over en onder. Lastig op het natte
gras, en het duurde dan ook niet lang, of het eerste slachtoffer ging tegen de
vlakte. .gif)
