Na de vaders
en kinderen, was het nu de beurt aan de moeders (en niet - moeders) om te
strijden voor de titel "Moeder van het jaar". Inschrijven gebeurde zoals steeds
in het clubhuis  en bij het bekijken van de spelletjeslijst hoorde je hier en daar al "zouden we
dat wel kunnen?". In groep ging het dan richting terras, waar de eerste opdracht
moest afgewerkt worden. Uit een kinderzwembad, uiteraard gevuld met water,  moesten er zoveel mogelijk knikkers met de mond worden boven gehaald. Het werd
een gezuig en geproest van jewelste,   waar de één al wat bedrevener in was dan de ander. Volgende keer toch maar een
snorkel voorzien hé dames. Nadat de natte outfits een beetje gedroogd waren in
de zon, ging het richting tweede spelletje. Hier kwam het er op aan om de vier
vormen in de kortst mogelijke tijd weg te spuiten.  Oriëntatie was hierbij het sleutelwoord,  en laat dat nu juist hetgene zijn dat bij sommigen ontbrak, met als gevolg dat
de omstaanders op hun beurt hun kleren en haren konden laten drogen in de zon.
Volgende test was het aloude maar toch nog populaire zaklopen.  De dames maakten de afstand in recordtempo af. Toch was er ééntje die Moeder
Aarde eens van dichtbij wou bewonderen.  Gelukkig zonder al te erge gevolgen. Was er hier sprake van een te kleine zak of
van te grote voeten? Op naar de fietsproef dan maar. Voor deze gelegenheid was
de fiets een beetje verbouwd, wat de moeilijkheidsgraad de hoogte in dreef. Al slalommend tussen de opgestelde stoelen werd er heel wat afgelachen,  en er gingen zelfs stemmen op bij de dames om het zadel...........
achterstevoren te zetten. Schots paalwerpen stond ook op het programma. Niet met
boomstammen van 100 kg., maar wel met een paaltje van bescheidener omvang en
gewicht.  Zo dicht mogelijk bij het doel geraken was de opdracht.  Gelukkig dat de eerstvolgende caravan op een veilige afstand stond, anders
hadden de gevolgen waarschijnlijk niet te overzien geweest. Nog één keer mochten
de dames zich ten volle uitleven bij het doelpunten maken,  en daar maakten zij dan ook gretig gebruik van.  Eén voor één werden de puntjes, die netjes genoteerd werden door onze
"opzichter",  bijeen gesprokkeld. Tijd nu voor het meer rustige gedeelte, en dat werd begonnen
met het "kallekesschieten. Zoveel mogelijk munten van de kurk gooien om zoveel
mogelijk punten binnen te halen was hier de boodschap.  En dat de dames gevoel voor richting hadden,  ondervond Chris aan den lijve, want hij was degene die kurk en munten terug in
de goede positie moest plaatsen. Om de namiddagspelen af te ronden, mochten de
dames proberen om zoveel mogelijk ringen om een haak te werpen.  De wind speelde hen (en de ringen) echter parten, zodat de haak in de meeste
gevallen leeg bleef.  Na afloop ging het richting clubhuis, waar iedere deelneemster uit de handen van
onze Burgemeester een kleine attentie in ontvangst mocht nemen,  en om de doorstane emoties nog even weg te spoelen.  Het was nu weer wachten op de puntentelling, die zoals gewoonlijk zou bepalen
wie 's avonds zou komen strijden voor de titel "Moeder van het jaar". En dat
onze "puntentellers" zeer ijverig waren, bleek uit het feit dat na amper een
kwartiertje de uitslag reeds bekend was. Sandy, Christel, Ann en Brigitte zouden
het tegen elkaar moeten opnemen. De start van de avondspelen was voorzien om
20.30 uur, maar al een hele tijd daarvoor was iedereen al aanwezig om toch
verzekerd te zijn van de beste plaatsen om het verdere verloop niet te missen.
De kandidates werden voorgesteld, en de eerste opdracht die zij te vervullen kregen luidde: verkleed jezelf zo
goed mogelijk als Ma Flodder. De nodige accessoires, inclusief sigaar, kregen
zij ter beschikking, en het omkleden kon beginnen.   Het resultaat mocht er zeker zijn, en mooi uitgedost mochten zij beginnen aan
hun eerste opdracht. Hiervoor moesten zij in een tijdspanne van vijf minuten
zoveel mogelijk watermeloen verorberen.  Niet echt moeilijk, maar het ligt wel even anders als je dat zonder bestek moet
klaar spelen, en enkel de handen mag gebruiken.  Toch werd er een aanzienlijk deel naar binnen gewerkt, behalve dan door Sandy,
die blijkbaar watermeloen niet op haar favorietenlijstje had staan.  En of de beestjes uit de volgende proef tot de favorieten van de dames konden
worden gerekend, viel ook sterk te betwijfelen. Geblinddoekt werden zij één voor
één binnen gebracht om plaats te nemen aan de tafel waar een bokaal met
mysterieuze inhoud geplaatst was. Bedoeling was, om met de hand drie voorwerpen
te herkennen die zich in deze bokaal bevonden.  Bijkomend detail: een paar duizend levende maden wachtten vol ongeduld tot
wanneer het eerste handje in de bokaal zou duiken, en de dames de schrik van hun
leven te bezorgen.    Van die schrik was echter niet veel te merken, want de enige reactie die de
lieve beestjes aan de dames ontlokten was "amai da kittelt" of "oei da voelt
raar". Tussen de spelletjes door moest er ook ijverig worden doorgewerkt aan de
"rode draad". Hiervoor moesten de kandidates een roze Cadillac, het favoriete
speeltje van de familie Flodder, zo getrouw mogelijk proberen na te tekenen.  Een blad papier, kleurpotloden, stiften en een beetje tekentalent kwamen bij die
opgave heel goed van pas, en zouden misschien het verschil kunnen maken bij het
afrekenen van de punten. Toch moesten die tekenaktiviteiten soms worden
onderbroken, want er wachtte de dames nog enkele tests. Eéntje daarvan was het
zo snel mogelijk opblazen van enkele ballonnen.  Voor de kandidaten met de betere longinhoud een fluitje van een cent,  maar voor de anderen een hele opgave. De volgende proef was eigenlijk niet zo
simpel. Aan de hand van zes vervormde foto's moest geraden worden wie de persoon
was die een ander uiterlijk had gekregen. Doe zelf maar eens de test, en als je
denkt iedereen herkend te hebben, klik je hier om te
ontdekken of je het bij het rechte eind had.        Voor de volgende proef was inzicht en snelheid de absolute vereiste.
Verschillende puzzelstukken moesten zodanig worden gelegd, dat zij op het einde
een perfect vierkant zouden vormen.   Niemand slaagde daar echter in, en het was aan de bedenker van het spel, om te
bewijzen dat het wel degelijk mogelijk was. Chris aan de slag dus, maar
blijkbaar ook niet zonder problemen.  Uiteindelijk, na het pijnigen van hetgeen hem nog restte aan grijze massa, kreeg
hij het toch voor mekaar om alles netjes in elkaar te laten passen.  Bij de volgend proef was het de bedoeling om een beetje licht in de duisternis
te brengen. Daarvoor kregen de dames het nodige materiaal,  en zij moesten zo vlug mogelijk de draad, het lampje en de stekker tot één
geheel zien om te toveren.   En aan de finish moest het lampje nog branden ook, hetgeen wonderwel het geval
was.  Laatste opgave van de avond was het melken van een koe. Eén voor één moesten
onze dames bewijzen wat ze in hun mars hadden,   en eerlijk gezegd, dat was heel wat, want in een mum van tijd was het daarvoor
voorziene bekertje meer dan gevuld. Er restte nu nog maar één ding om de
winnares van de spelen te kennen: de rode draad. De tekeningen werden netjes op
de tafel gelegd, zodat iedereen de artistieke werkjes kon gaan bewonderen.     Alle aanwezigen konden hun voorkeur bekend maken aan de jury, die daarna kon
beginnen met het tellen van alle behaalde punten. Nadat alles netjes en nauwkeurig op papier was gezet, maakte de voorzitter van
de jury de uitslag bekend.  Op de vierde plaats eindigde Sandy,  de derde plaats was voor Brigitte, Ann kreeg de tweede plaats toebedeeld,  en als grote overwinnaar kwam Christel uit de bus,  die zich tot de volgende verkiezing van volgend jaar "Moeder van het jaar" mag
noemen. Zij kreeg dan ook het zo fel begeerde erelint omgehangen door Brigitte,  de uittredende "Moeder van jaar 2007". De dag zat er op,en er werd nu al
uitgekeken naar de rondgang van 15 augustus. Tot dan. |
