VKT Gerstekot

De pagina's zijn het best te bekijken in Internet Explorer en een resolutie van 1024 x 768

AFD.Durmeland VKT - Gerstekot

VKT Gerstekot

HAD JE JE FEESTNEUS OP BIJ DE CARNAVALVIERING? KIJK DAN VLUG OF ONZE FOTOGRAAF JOU OP DE GEVOELIGE PLAAT VASTGELEGD HEEFT.

VKT Gerstekot

Uitstap Limburg

Reeds enkele jaren is het de gewoonte om ergens in de maand april een uitstap te doen met alle Gerstekotters. Zo ook nu weer dus. Deze maal was onze bestemming de ex-koolmijn van Waterschei en het openluchtmuseum Bokrijk. Iedereen vroeg uit de veren dus, want de bus zou om 07.00 uur vertrekken. Verzamelen in het clubhuis, voor de gelegenheid extra vroeg geopend door Chris, nog eerst genieten van een tasje koffie of iets sterkers, en dan vlug richting bus, maar eerst nog een kiekje voor het instappen. Nadat de zitjes verdeeld waren, kon gestart worden met de rit richting Limburg. Blijkbaar was het vroege vertrek er voor enkelen iets te veel aan, en spontaan vielen hier en daar de ogen dicht. Na een uurtje "bussen" hoorde je links en rechts een maagje grommen van de honger. Geen paniek, daar was ook een oplossing voor voorzien : een half uurtje later werd halt gehouden aan de Genker Truckstop voor een uitgebreid ontbijt. Spek, eitjes, worstjes en nog zoveel van dat lekkers verdwenen heel vlot tussen de kiezen, en al snel hoorde je niemand nog klagen van de honger. Nog even gezellig napraten, en dan weer richting bus, want om 11.00 uur werd ons gezelschap verwacht aan de vroegere koolmijn van Waterschei. Daar aangekomen, stonden onze gidsen ons reeds op te wachten, en voor we aan de rondleiding begonnen, werden we de filmzaal binnengeleid, waar we in een documentaire konden zien hoe zwaar, hard en gevaarlijk het mijnwerkersbestaan wel was. Tijdens het geleid bezoek dat daarop volgde, werd door onze gidsen in geuren en kleuren het ontstaan, de werkomstandigheden en de teloorgang van de mijn uit de doeken gedaan. Na weer een deel slimmer te zijn geworden, was het weer tijd geworden om onze bus op te zoeken om richting Bokrijk te vertrekken. Daar aangekomen, werd eerst en vooral het plan erbij gehaald om te zien waar we onze dorst zouden kunnen lessen. De afspanning Sint Gummarus leek ons een goede keuze, en al vlug zat iedereen vredig te genieten van zijn drankje. Natuurlijk moest het plaatselijk Sint Gummarusbier aan een grondige test onderworpen worden, en zo te zien viel het bij iedereen heel goed in de smaak.Een bezoek aan Bokrijk zou natuurlijk niet kompleet geweest zijn, indien we de huizen uit een ver verleden niet zouden gezien hebben. Dus werd de Sint Gummarus gelaten voor wat het was (voorlopig dan toch), en iedereen trok er op uit om de levensomstandigheden van onze voorouders te gaan ontdekken. In de luxe die wij tegenwoordig kennen leefden deze mensen zeker niet, maar zij waren zeker gelukkig(er) met hetgeen zij bezaten. Om 15.30 uur werd terug verzamelen geblazen in Sint Gummarus, waar de patron ons zou vergasten op een stuk gebak met een tasje koffie. En onze gerstekotters kennende, zegden zij daar zeker geen "neen" tegen. Nadat alles een beetje gezakt was, werd de terugweg naar de bus aangevat onder een druilerig regentje, waar wij ons zeker niet door lieten afschrikken. Het was nog eventjes rijden naar onze volgende bestemming : de tapasbar "Chez Paco" in Heusden - Zolder, waar het avondmaal, in de vorm van een Spaans buffet, op ons wachtte. Lekker was het allemaal zeker en vast. En er stond ons nog een verrassing te wachten. Onze Davy zou maandag zijn 16de verjaardag vieren, en daarom had hij speciaal voor de aanwezige Gerstekotters een verjaardagstaart gemaakt. En zij zag er niet alleen prachtig uit, maar ze was nog geweldig lekker ook. Ondertussen had de plaatselijke DJ (neen, niet ons Sanneke) zijn muziekinstallatie laten warm draaien, en de eerste noten klonken uit de muziekboxen. De start was gegeven voor de karaoke - avond die hier wekelijks plaats vindt. En dat er verborgen talent aanwezig was bij onze Gerstekotters, mochten we ervaren toen de eersten het podium onveilig maakten. Zelfs Maria droeg haar steentje bij toen zij als reddende engel Kenny en Brian bijstond, toen die hun tekst niet meer konden volgen. Het echte werk kwam er, toen de gastheer, Paco Garcia, een live - optreden ten beste gaf. Dat deze jongen heel wat in zijn mars heeft, moesten wij achteraf volmondig toegeven. Aan alle mooie liedjes (in dit geval letterlijk en figuurlijk) komt echter een einde, en het werd de hoogste tijd om afscheid te nemen en terug te keren naar onze vertrouwde stek in Waasmunster. Na een heel rustige rit (was iedereen een beetje moekes misschien ?) kwamen we uiteindelijk terug waar we 's morgens vertrokken waren, om daar nog snel iets te drinken voor het slapen gaan. Dat deze dag weer onvergetelijk is geweest, mag zeker gezegd worden, en we tellen nu reeds af voor onze volgende uitstap in 2009.

VKT Gerstekot