Geschiedenis Camping Gerstekot

Midden de jaren vijftig was het boerenhof van de familie Schelfhout, gelegen op de Waasmunsterse heide, een pleisterplaats voor een aantal stadsfamilies die er steevast ieder weekeinde hun tentjes opzetten om van de rust en de (toen nog) ongerepte natuur te kunnen genieten. Boer Victor zorgde 's avonds voor een pintje dat, gezellig keuvelend, werd gedronken in de schuur tussen de kippen.

                                      
Stilaan kwamen er meer en meer stadsmussen de rust van de heide opzoeken. Het kippenhok werd als keuvelplaats te klein. Er drong zich uitbreiding op. Onder deze kampeerders van het eerste uur bevond zich ene Maurice Van den Brande. Hij vatte het plan op om op deze plaats een heuse camping op te richten. Dit plan kreeg al gauw vaste vorm door het bouwen van een clubhuis, in de plaats van de kippenschuur, en het afhuren van het daarvoor liggend stuk grond.
Maurice bleef echter niet bij de pakken zitten en we schrijven 1957 als zijn "baby" boven de doopvont wordt gehouden. De boreling kreeg de naam "Gerstekot", zoals Victor Schelfhout's boerenhof, en als peetouder wordt VKT aangesteld zodat de "baby" onder hun gesternte verder kon opgroeien.

En groeien deed hij inderdaad. Tegen de jaren zestig waren er zoveel kampeerders bijgekomen dat Maurice zich genoodzaakt zag de andere weilanden rondom het boerenhof in te lijven. Meer mensen betekende ook meer drinkwater, administratie en meer sanitaire voorzieningen. Bouwmaterialen werden aangekocht en met vereende krachten werden het clubhuis uitgebreid, het bureel en een gesloten galerij aan het clubhuis bijgebouwd, de oude waterput werd vervangen door een aansluiting op het stadswater zodat een volledig nieuwe sanitaire blok kon opgericht worden (nu de "oude bouw"). Nog later werd werk gemaakt van de verwarming van het clubhuis. De reusachtige mazoutkachel moest plaats ruimen voor centrale verwarming en meteen werden douches en bijkomende toiletten aangebouwd.
Ondertussen werd het pakket camping-animaties groter.De eerste contakten werden gelegd met de zustercampings uit Lüdenscheid en Krefeld: sinds deze "alliantie",daterend uit 1957, onsproten de jaarlijkse uitwisselingen. Vermits het jaarlijks Paas- en Herfstkamp als de hoogtepunten van het kampeerseizoen golden,kwamen (en komen nog steeds) onze Duitse vrienden de Paasdagen bij ons doorbrengen. Met O.H. Hemelvaart gaan de Gerstekotters op hun beurt nog steeds naar Duitsland op Hemelvaartkamp. Tijdens de Paas- en Herfstkampen was de toeloop van de gastkampeerders zo groot dat Maurice zich genoodzaakt zag extra feestruimte te voorzien door het plaatsen van een enorme feesttent op het middenplein. Camping Gerstekot groeide en bloeide, kreeg internationale faam en zij die er éénmaal geweest waren keerden steeds terug. Al gauw was Maurice`s troetelkind gekend als één van de meest gezellige, gastvrije en kindvriendelijke campings.

Omstreeks 1980 vond hij dat het welletjes was geweest. Hij had intussen een tweede camping opgericht en vond zichzelf niet meer van de jongsten. Hij plaatste daarom "zijn Gerstekot" onder het toezicht van een kampleider.

Steunend op de info's van

R.Saccasijn

Kampeerder van het eerste uur!

In 1990 werden echter negatieve geluiden opgevangen met betrekking tot het voortbestaan van de camping. Het Gerstekot zou verdwijnen! Maar dat was buiten de  vastberadenheid van de Gerstekotters gerekend. "Hun" camping moest en zou blijven en daarom richtten Daniël Roegies en Jos Roels met toelating van de Beheerraad van de Vlaamse Kampeertoeristen een vzw op. Met hen aan het roer als respectievelijke Takleider en Secretaris werd het een hele belevenis om met een wieltjeswoning op het Gerstekot te staan.Oude activiteiten werden nieuw leven ingeblazen en nieuwe werden opgestart.Van gewone kaart-en/of bingo-avonden over smulpartijen en shows, alles kon je er beleven onder één en hetzelfde motto: " Van,Voor, en Door de kampeerders". Onder datzelfde motto verscheen er ook terug een campingkrantje.
In 1992 werd de oude sanitaire blok aan het clubhuis volledig vernieuwd op een manier om "U" tegen te zeggen (citaat van bezoekende kampeerders)

In 1994 had terug een bestuurswissel plaats. Jos Roels, die de camping mee op topniveau had gebracht, legde de spreekwoordelijke blok op al zijn campingaktiviteiten. In zijn plaats kwam Veerle Roegies die samen met haar vader verder timmerde aan de ingeslagen weg. Dat zij het Gerstekot hoog in het vaandel droegen was steeds beter te merken. Het werden werkelijk "de Gouden Gerstekotjaren" met wachtlijsten om een staanplaatsje te bemachtigen. Het was dan ook met verbijstering dat de nietsvermoedende kampeerders einde 1995 hun opzegbrief in de bus kregen.

Hoe kon dat? Wat was er gebeurd? De reden moest niet ver gezocht worden. De eigenares van de gronden waarop het clubhuis werd gebouwd en die voor het gebouw, wenste eenzijdig een einde te stellen aan het huurcontract. De algemene consternatie van de kampeerders maakte al gauw plaats voor een nooit geziene strijdlust. Voor de tweede keer stond "hun camping" op de helling en voor de tweede keer zouden zij het er niet bij laten. Zij zouden overleven!!
Er werd een petitie opgestart waarbij meer dan 1800 handtekeningen mét een brief werden overhandigd aan de burgemeester. Deze petitie en vastberadenheid viel ook bij het Waasmunsterse gemeentebestuur niet in dovemansoren. Gesteund door "zijn" kampeerders streed Voorzitter Roegies zowat de strijd van zijn leven. In oktober 1996 kwamen voor hem en zijn ploeg dan de verlossende woorden vanuit de gemeenteraad: "Camping Gerstekot zal blijven bestaan!".

Nog maar net deze strijd gewonnen meldde zich echter een nieuwe veldslag aan. Het Gerstekot moest zich, net als andere campings, aan de Euro - normen aanpassen. Een hele uitdaging weliswaar, maar ook deze hoge kaart werd gehaald.

We schrijven 1997, en Camping Gerstekot viert zijn 40 - jarig bestaan. Nog eens twee jaar en vele aanpassingswerken later is het zover. De camping krijgt haar plaats in de galerij der "Vergunde Campings".

Einde 2000, op de drempel van de 21ste eeuw, moet voorzitter Daniël Roegies noodgedwongen afstand doen van "zijn" camping. Zijn dochter Veerle blijft eveneens geen andere keuze, en ook zij legt haar taak van secretaresse neer. Met de boodschap "zorg goed voor ons Gerstekot" geeft hij alles in handen van Jean Daels. Ook Jean wordt niet gespaard, en twee jaar later moet hij de duimen leggen om gezondheidsredenen.

Het voorzitterschap, dat tot op dat moment een mannenzaak is geweest, wordt in handen van Maria Lyssens gegeven. We schrijven januari 2003 wanneer zij haar nieuw bestuur bekend maakt. Met nog negen medekampeerders start zij aan een beheer in "teamwork", een systeem dat algauw zijn vruchten afwerpt.

Doch, team of geen team, de tand des tijds werkt alleen, en had intussen lustig geknabbeld aan de infrastructuur. Al gauw zou dan ook blijken, dat dit nieuwe bestuur de campinggeschiedenis zou ingaan als het bestuur van de herstellingen, vernieuwingen en andere werfaangelegenheden. Maar toch zegt datzelfde bestuur dat al die zware inspanningen in het niets verdwijnen tegenover het feestjaar 2007, waarin Camping Gerstekot 50 jaar jong wordt. Het wordt een echt feestjaar, waarin ook de banden met de andere VKT-clubs nog nauwer worden aangehaald. Maar feestjaar of niet, er is nog veel werk aan de winkel. Het bureel en de slagboom worden vernieuwd, en een nieuw digitaal grondplan wordt gemaakt. Ondertussen wordt er verder gekampeerd met veel leute en plezier. De jaarwisseling van 2008 naar 2009 is een echte topper, en met verschillende VKT-clubs op het terrein lijkt het wel een mini-kamp. De nieuwjaarswensen zijn nog maar net uitgewisseld, en er wordt reeds koortsachtig aan het komende Paasprogramma gewerkt. Pasen 2009 wordt uiteindelijk wat je kan noemen een hoogtepunt in de geschiedenis van het Gerstekot.

De camping haalt met Pasen 2009 het nieuws in de streekkranten, nadat in het bijzijn van de Schepen van Toerisme, het VVV Waasmunster, de voorzitter van VKT en een afgevaardigde van de Vlaamse Omni-sport Federatie, de Gerstekotwandelroute wordt ingehuldigd. Tijdens de receptie die daarop volgt, doen twee reuzen hun blijde intrede "Jos en Marie Schollekes", gemaakt door Louis Buytaert naar de figuren van Voorzitter en Secretaris. Tijdens het Hemelvaart week-end gaan onze twee reuzen mee op "vakantie aan zee" tijdens het Zeekotterskamp 2009. Ook daar wordt het weer een succesvol week-end voor alle deelnemers.

Eens het "Zeekottersfeest" voorbij, wordt verder gesleuteld aan de plannen voor de elektriciteitsvernieuwing, een Sepcard systeem om een rationeler waterverbruik te bekomen, en een milieuvriendelijk afvalsysteem. Omdat al deze plannen ten laatste tegen de helft van de maand november moeten uitgevoerd zijn, wordt vanaf september met man en macht gewerkt, en tot een goed einde gebracht. Met het einde van 2009 in zicht, keert de rust terug op de camping.

Wij gaan richting 2010, een jaar dat zeker een scharnierjaar zal worden voor de camping en zijn bewoners. Een jaar waarin weliswaar een nieuw elan aan onze camping zal worden gegeven, maar waarin zeker kan bevestigd worden, dat de liefde voor het kamperen met liefde voor de natuur hoogtij zullen blijven vieren. De ongekende samenhorigheid tussen kampeerders blijft een bevestiging dat vriendschap tussen mensen, van welke rang, stand of nationaliteit dan ook, mogelijk is, ongeacht wat er in die grote wereld rondom ons gebeurd.

Camping vroeger

Camping tegenwoordig. Zoals men op plannetje kan zien is hij heel wat groter geworden.

en groot

is gezorgd.

Hier enkele foto's van onze camping.

© 2007 Jean Daels Alle rechten voorbehouden