Zaterdag 28 april was onze
jaarlijkse daguitstap gepland. Deze keer trokken we met ons gezelschap richting
Rochefort. Het vertrek was voorzien om 07.00 h., maar voor we de bus instapten
kwam iedereen nog eerst een kopje koffie drinken in het clubhuis.  Kwestie van goed wakker te zijn op dit vroege uur. Zij die dachten al wakker
genoeg te zijn en geen koffie nodig hadden, hadden zich al verzekerd van een
goed plaatsje in de bus. Dat was natuurlijk buiten onze fotograaf gerekend, die
zo nodig een groepsfoto zou schieten.  (ambetant fotografke hé mannen). Toen iedereen dan toch kon instappen, werd
ervoor gezorgd dat Marc met zijn Viviane op de voorste zetel konden plaats
nemen.  Marc was immers jarig vandaag. Bij nazicht van onze groepsfoto (we waren
ondertussen al even onderweg), bleek ons Maria daarop te ontbreken. Reden :
enkele ogenblikken voor de vereeuwiging was haar halve Euro gevallen, dat zij de
nodige papieren vergeten was, en zij deze nog moest ophalen in haar caravan. Zij
had toch één magere troost : zij was niet alleen vergeetachtig die ochtend, want
onze chauffeur bleek ook het één en ander van documenten vergeten te zijn.
Gevolg : een ommetje maken langs zijn stelplaats, papiertjes nemen, en
uiteindelijk toch richting Ardennen vertrokken.  Na nog geen 5 minuten rijden, bleken de eerste oogjes al terug dichtgevallen te
zijn. De éne sliep al wat modieuzer  dan de andere  Ook voor Dirk was het blijkbaar een beetje te vroeg opstaan geweest,  maar veel slaap was hem niet gegund. Na een kleine 10 minuten werd zijn dutje
bruusk afgebroken door een oneffenheid in de weg. Geen probleem, dan maar dat
andere doen waar hij goed in is :  eten dus. Onze chauffeur kreeg blijkbaar het idee dat het net iets té rustig was
in zijn bus, en besloot om een beetje muziek te laten weergalmen. Kwestie van de
"ambiance" op gang te brengen. En dat lukte hem nog vrij aardig ook.  Zo reden we steeds verder naar ons einddoel toe, tot op het moment dat een
allerte Viviane nattigheid begon te voelen. Zij had blijkbaar heel goed opgelet,
en had in de gaten gekregen dat de bus al 2 afritten richting Rochefort voorbij
gereden was, en wij op La Roche afstevenden. Na onze chauffeur hiermee
geconfronteerd te hebben, bleek dat die inderdaad dacht dat we La Roche als
bestemming hadden gekozen. Foutje dus, maar snel recht gezet door de brave man.
Bus omkeren en dan de goede richting uit. Uiteindelijk kwamen we toch gezond en
wel aan in Rochefort,   waar ons een ontbijt stond te wachten in hotel - restaurant Le Limbourg.  Met veel enthousiasme werd de aanval op de pistolets en croissants ingezet,   want na een ritje van twee en een half uur, had iedereen blijkbaar een reuze
honger. Na deze culinaire en sanitaire stop, ging het terug richting bus, want
we werden verwacht in Malagne, waar we een bezoek zouden brengen aan de
overblijfselen van een Gallo-Romeinse villa.  Onze Jaak was daar blijkbaar ook gekend, want zijn favoriete slaapplaatsje was
speciaal voor hem klaar gemaakt.  Tijdens onze rondgang konden we ontdekken op welke manier de vroegere bewoners
van deze villa in hun levensonderhoud konden voorzien. Metaalbewerking  en landbouw,  waren de voornaamste bron van inkomsten van de toenmalige bewoners. Na deze
fikse wandeling, het ruiken aan en het proeven van de verschillende kruiden uit
de kruidentuin,  en heel wat kennis rijker, gingen we nog even onze dorst lessen in de bijhorende
drankgelegenheid  of op het terras.  Nadat iedereen een beetje afgekoeld was, werd het tijd om weer buswaarts te
trekken, om terug richting Rochefort te rijden.  Daar was iedereen in de gelegenheid om het stadje vrij te verkennen. Dat "vrij
verkennen" begon en eindigde voor de meesten op het terras van Le Limbourg, waar
wij, als goede Gerstekotters, de plaatselijke Rochefort - trappist eens moesten
proeven.   Met alle gevolgen vandien voor sommigen. Er was er zelfs ééntje die het niet
meer zag zitten, en om veiligheidsredenen de bus vroegtijdig wou opzoeken. Maar
waar stond die nu alweer ? Dan maar terug naar het terras en daar maar en dutje
doen.  Ook van korte duur echter, want om 16.00 h. was het vertrek voorzien naar het
gerestaureerde kasteel van Lavaux - Saint - Anne. Toen iedereen op de bus zat,
vielen meteen twee lege zetels op. Waar waren Louis en Martine ? Zij waren een
bezoekje gaan brengen aan de grotten,(neen, niet aan een "cabardouchke" !) en
waren blijkbaar het uur uit het oog verloren. Een bereidwillige dame bracht hen
met de auto tot aan de bus, zodat wij toch nog met een minimum aan vertraging
konden vertrekken.  Voltallig zijnde, zette de bus zich in beweging, richting kasteel, en kregen we
er ook weer wat muziek bij geserveerd. Op de tonen van Duitse schlagers en
Nederlandstalige smartlappen werd duchtig meegezongen, en Jaak en Hilde konden
het niet nalaten een danske te wagen in de middengang van de bus.  Gemakkelijk zal wel iets anders geweest zijn, en gelukkig voor hun was er op dat
moment geen enkele hindernis op de baan (remmen = exit Jaak en Hilde). Aan het
kasteel aangekomen, werd een race ingezet richting toiletten, want het
genuttigde vocht op het terras in Rochefort had ondertussen goed zijn werk
gedaan. Pech voor diegenen met "hoog water", want er bleken maar twee toiletten
beschikbaar te zijn. Aanschuiven geblazen dus.  Eens iedereen verlost van zijn "plaske", kon het bezoek aan het vroegere
militaire bolwerk, dat momenteel drie musea herbergt, starten.   Wij kregen er een perfect beeld van hoe de heren van Lavaux hun toenmalige
luxeleven leidden.   Ook konden we er kennis maken met de rijke fauna en flora uit de omgeving, aan
de hand van een aantal prachtig opgezette dieren.   De kelders gaven ons een getrouwe weergave van het dagelijkse leven van de
toenmalige modale burger, en hoe hard dat wel moet geweest zijn.   Na onze verkenningstocht en kennismaking met het verleden, was het ondertussen
al 18.00 h. geworden, en was het de hoogste tijd om de bus weer op te zoeken, en
werd het hek achter ons gesloten. Toch moest ons vertrek nog even uitgesteld
worden. Het was vandaag blijkbaar de dag van de vermiste personen, want deze
keer ontbrak Dirk op het appèl. Na een telefoontje bleek dat hij niet genoeg kon
krijgen van al dat moois. Gelukkig voor hem was het hek nog niet op het
nachtslot, anders had hij er een gratis overnachting bij moeten nemen. Iedereen
had nu zijn zitje terug ingenomen, en we konden vertrekken richting avondmaal.
Daarvoor moesten we naar Bérisménil, een uurtje verderop. Aangekomen bij
restaurant Le Chasselet,  kwam de geur van het eten ons al tegemoet, hetgeen het hongergevoel nog
verstevigde. Blijkbaar was dat ook het personeel opgevallen, want al heel vlug
werd het eten geserveerd.  En dat het heel lekker was, kan ik hierbij bevestigen.  Nadat de laatste frietjes en kroketjes door de keelgaten verdwenen waren, liet
DJ Dirk (nee, niet onze Dirk, maar een plaatselijke beroemdheid) de klanken van
zijn muziek de zaal rond gaan.  Blijkbaar was het gevoel van een volle maag ondergeschikt aan de wil van de
beentjes om een danske te doen, en in geen tijd stond de dansvloer zo goed als
vol.   Dus niet alleen in ons clubhuis, maar ook op verplaatsing, weten onze
Gerstekotters wat lol maken is, en dat zouden ze daar in Bérisménil ook heel
vlug geweten hebben. Tussen al dat gewriemel door, hadden enkelen blijkbaar een
zeer interessante ontdekking gedaan : een koffer vol met verkleedattributen. En
dat hiervan gretig gebruik werd van gemaakt, hoeft zeker niet gezegd te worden.   Ondertussen had Maria ontdekt dat haar favoriete speeltuig hier ook aanwezig
was,  en meteen gaf zij een paaldansje ten beste. Maar de concurrentie kan bikkelhard
zijn, en dat moest ook zij aan den lijve ondervinden. Palmyra en Viviane voelden
zich ook geroepen om zich van hun beste kant te laten zien (neen, niet hun
achterkant !)   en konden hierbij op veel bijval rekenen. Volgens goed ingelichte bronnen zou er
nu een aanvraag ingediend zijn bij het bestuur om in ons clubhuis ook een paal
te installeren, want dat schijnt stilaan een succesnummer te worden bij onze
dames - kampeerders. Zoals steeds wanneer het plezant is, was het in geen tijd
middernacht geworden, en werd medegedeeld dat er zich twee jarigen in ons
gezelschap bevonden : Jos en Debbie.  Zij werden dan ook op gepaste wijze in de bloemetjes gezet. Wij werden allemaal
getrakteerd op een drankje, en dan moest er onverbiddellijk afscheid genomen
worden. Maar niet zonder eerst een woordje van dank naar de uitbater en
personeel toe,   dat voor een prima ontvangst had gezorgd. Er werd nog een allerlaatste dans
gedaan door de jarigen,  en daarna ging iedereen richting bus om de terugreis naar Waasmunster aan te
vatten. Op algemeen verzoek werd nog wat muziek aan gezet en iedereen zong uit
volle borst mee (al dan niet vals). Lang duurde dit echter niet, en al vlug
verstomde het gezang. De vermoeidheid had duidelijk toegeslagen, en één voor één
vielen de ogen toe, enkele uitzonderingen niet te na gesproken. Na een rit van
juist drie uur, zetten we om 03.30 h. terug voet op Waasmunsterse bodem, waar
een "ontvangstcomité" ons stond op te wachten in het clubhuis om de eventueel
"nadorstigen" te laven. Dat kwam voor enkelen goed uit, en we eindigden deze dag
dan ook waar we hem begonnen waren.  Moe maar tevreden dat we deze dag hadden mogen meemaken, gingen we even later
naar de caravans, om te gaan genieten van de enkele uren die ons nog restten,
voordat de eerste zonnestralen ons zouden wekken. |
